Novembernaachd

Mei blauer Summeròòdem roschd im Schrank,
im Schuh’kaddong bei Ruggsagg unn Sandale.
Am Leffelblesch der Pudsche Sunneschdrahle,
wo glänsd wie frisch gebuddsd unn bliddseblank,
va’welgd, is iwwer Naachd schunn faschd va’dorrd.
Nowember dirigierd de Schlussakkord.

Isch sing mei Liedsche aus Novemberrän,
aus Schbinnefädem zwische Newwelpaaade,
aus längschd va’bliider Zeid, vadòòn im Waade.
Hohl drehnd mei Schridd, isch lauschdere allän.
Jung waa das Läwe, daas im Boddem ruhd,
ald is die Angschd. Isch sing ma selwer Muud.

An Newwelwääsche zwische doode Gnubbe,
im Zwielischd zwische Dunggelhääd unn Naachd,
wo’s Schilf am schwaddse Wasser Gringel raachd,
va’robbde Geischder dursch die Hegge schlubbe,
dribbsd Bladd forr Bladd vum Baam e aldes Jòhr
va’siggerd – zwische kaum gedräämd un wòhr.

Nowembernaachd, wohin werr’isch misch fihre?
Isch such misch, lang schunn meinem Bligg end’schwunn,
vamiss mich so – unn hann misch nidd gefunn.
Isch muss misch noch im Suche gans valiere
unn werre langsam, Schdigg forr Schdigg, zum Schdään.
Isch sing mei Liedsche aus Novemberrän.

newslinks

Mundarttexte der Bosener Gruppe

+++